Homesick

Riding bumper cars, getting hit with a punch to the stomach, going round on rotaries
tired of shotguns, rear views and backseats
Trying to get off this Merry-go-round
Fairground
Carousel
After my own tail running about
need care and sell Buicks
beat and bruised
I’m motion sick
Driving me crazy
Let’s bring home the bacon
No more time for fakin’
Let’s not settle for seconds,
its hours for the takin’
I want to be homesick,
For someone that will see me through
Someone to come home to
20/20 in the rearview
I want to be homesick
drive stick
grab the wheel and turn it too
Just want to be with you.
Wine, dine and do it too
Dream together, get up, take the kids to school
Like a punch to the stomach, home’s broken without you
So Merry no longer goes round
you are close to home I’m homebound
No longer have to roam
Round and round is straightened out
And when I park what’s trailing in the dead of night
and collect storeys to mansion
climb my stares to take flight
meet in the middle at two to level
on the landing to dance to our lyrics
and the beating of rain on the roof
till then, I’m just homesick

makeup

Wish I were a makeup artist.

So, I could lay foundation and line

what’s perfect.

Cover up experience and scar

–        Tissue

–        paper.

I would pay attention, mask, care and take time

But seriously, wish I were a makeup artist.
I would love, fight, draw lines
drop covers and make up.

I would make up for lost time.

Laughs had at expense,

that never had last dance,

or first one,

for tears shed or

words said

but didn’t

Though, I tried to be nice;

I didn’t master the skill to sit you down

and listen

while working on your confidence.

I would make up stories that would always be lies

cause the face wearing the mask would be mine

Per jury

Order in the court

Calmly composed communicate craft

What sentence to rap

Will we reach mutual composition?

Will something manifest?

All too often we don’t reach periods but are left hanging

Dangling like modifiers.

Under fire without statement

On trial with your feet still on the pavement

What is yours, surely got to be mine? We’re all the same, right?

The jury reached its verdict

So I no longer do verbal

I no longer state but roe vs. wade

I take time to put words to rhyme

Black on white

And hope you take time to read what’s on my mind

And if not well that’s on you as at least I get from it a less troubled view 

The jury reached its verdict

Defendant; we claim self-defense

Composer: get out of jail! Free speech!

The cell’s overcrowded, a lot on my plate

Composer with lost composure that’s why I don’t speak but create

This was the last meal I ate

Cold shoulder, pleas and cannots

Some just don’t get you but still cite and allude to

The point you made but didn’t get the meaning

Your case is rested on the deaf and the hearing

Aide! The audience needs sage and time on the mic

 

Some don’t use knives

For sentences served

Cut off by the bar

They kill speech with preju-dish

Too hard to digest for their semi-colons.

And unsatisfied appetite

Understanding dies

When you’re cut off mid sentence.

With works scythed conversation is a dead sentence

In a Coma

Splice

Break glass

Strong suit

Run-into-wall man is doing the best he can

keeps his head up, inhales, gears up and

with a head of steam and positive energy

smashes his smile into the masonry

Walls and doors are just the same

doors won’t open, walls receive his wail

collect his efforts among their rubble in a pail

Persistence is key that opens what is framed

Run-into-wall man is dead tired of trying

Rearranges his helmet

wipes his eyes of what has transpired

between belly and pant seam tucks some pamphlets

Runs at it strong headedly

Grinning at the cracks he sees

As he heaves pamphlets and all

over the wall

the wall’s on fire people are tired

paper cuts in their ears on either side on the other side

his words make an impact but do not adhere

Run-into-wall man no longer runs but cups his hands around his mouth

until someone comes to see what he’s on about

but if only someone would

open up and see  his strong suit

Origami amor

She said I carry snow in my pockets

From the past, started in my sockets

She comments on pillows of mine

They’re not fluffy but used

for noses snotty, runny and moisture infused

When wearing a frown above blurry eyes

She knows to stroke counterclockwise

Turn back my thoughts like hands on my face

Oh how many hours in this happy daze?

It may come as no surprise but when I rise

Or try to move from under and am with her

The duvet seems warmly freshly poured

We swim like towel swans in each other’s court

We rest our heads on handkerchiefs far from plush

The flakes have evaporated from under us

Once ugly ducklings, now manifest

as snow white pages

we don’t ruffle feathers but caress

to collect feathers for cases

to billow in wind that dries our backs to statuesque

let’s bundle up in this bindle that we made our bed

and unfold what wings can hold 

whether picnic or kafkaesque

Lot in handen

Ze waren al jaren samen. Hielden vurig van elkaar,

voor gezinsuitbreiding vonden ze zichzelf niet klaar.

Op de nachten waar ze nader tot elkaar kwamen

gebruikten ze misconceptie als anticonceptie

voordat het koorgezang aanzwol verliet hij haar altaar

In die tijd was dat gewoon; 12 dochters en her en der een zoon

De relatie was zoals in sprookjesboeken

Alles beviel. Negen maanden later deed zij een en ander uit de doeken.

De arts zou zeggen een keizersnee; zij een openbaring of een streepje voor

Ze noemden haar Celeste of Desiree, naar stiekem verlangen en hemellichamen.

T was meer een bijna dood ervaring. Ze had het licht gezien zonder laatste adem.  

Daarom was Lot de naam die hij per abuis aangegeven had.

Ze was hun gemene deler die alles in haar kleine handjes vat.

Lot was de jongste dus, naast wat broers en 11 maal een zus.

De bezegeling van wat begon met heb je een vuurtje en een kus.

Net als dat de pastoor langs de huizen ging en er 1 zoon bewaard moest voor t klooster

Waren de wegen ondoorgrondelijk, onverhard en het eten sober

Maar ze vonden de weg zonder kruimels te verspillen aan omkijken en levensgrillen

Dit is de levensloop; het leven sloopt als het uit handen loopt en niet is te tillen

Alles vaart zijn koers als je banden smeedt wordt t ijzer heet

Om door een ringetje te halen en nog een

En met zijn twee

de band aan te halen die Lot heet

Ontluiken

Toen tranen braken als kristallen bollen

Toen ogen lichtten als vuur verlangend

Toen voelen beseffen had overtroffen

Toen t brein achter de roof door hartendief

niet de gedachte was maar ‘ik heb je lief’

Toen ogen lichtten als vuur in woestijnnachten

Op gebroken grond is t lang op vloed wachten.

Braakliggend laat alles bloeiend

Was t mooiste dat je brak

Zichtbaar je vlam wakker

Zo wil ik breken

The sandman murders

There’s this man that comes and the night he dons

While you nod your head in his arms you rest

For the grains he sprinkles let bygones be bygones

While some lights twinkle for lack of morn

In the paleness he opens up your chest

Now this may sound grave but he wipes your slate

With the changing of the tides so changes the light

Heavy from the day the sandman alleviates the weight 

Polishes and planishes your armor to ready you for fight

All your dragons he slays, the sand in your eyes stays

the sandman murders, oh how he makes sure nothing stays

but the residue of victory and sand to build anew

Come daybreak and morning dew, he sits still on the windowsill

He knows still, and forever will, the sticks and stones they threw

Nightmares he tames for carriages and marriages in castles in the sky

As you slowly wake, peek between battlements and shutters before your eyes

The sandman murders and slays to reinstate clean night black slates

That’s what nights are for but the casualties have left and so has he

Come daybreak and morning dew, he takes flight like dust in the wind that blew

So as you rise from his arms, don’t lament but concentrate, contemplate in unbridled reverie. 

Face days full of sticks and stones but the bones at night takes he

TWC Rust roest

De tand des tijds was sneller dan tandje erbij

Tot op het bot gegaan, maar overwonnen.

We torenen boven het maaiveld uit maar zij aan zij

Er geen lak meer aan, klaar voor een nieuwe ronde.

Hier trek ik de streep en ga erover

Uit mijn element staat mijn wereld op zijn kop

Blijkbaar uit de bocht gevlogen

Ik kwam hier voor nop, en

Gestript van ringen en kettingen krijg ik geen lucht

Er is geen band tussen ons, dan zand in de mond

tussen tanden waar olie t vuur zou moeten doen branden

Is dit recycle? Plantage of vintage, misschien?

Ik wacht op de man met de hamer. Laat me het licht zien.

Zonde van zo’n jongen

In het water is waar het kind zijn doop vond

De jongen zijn stem

over stenen en wangen

In het water is wat van de man zijn tong rolt

Als regen voor appels; gewassen van zonden

Was je maar, doe ik.

Had je maar, zegt ie.

T boeit niet meer, echt niet

Spijt is t domste wat je kunt hebben.

Dat wist ie.

Zonde.

Hij schuift dichter naar me toe in het bankje.

Legt de liedtekst, achtergebleven van het laatste bezoek, bij de rest op de hoek. Dank je

Er was geen ontlading. Voor er gezongen werd, wist hij dat hij ging.

Alleen de gordijnen gaan open.

Vertellen hun misstappen aan dovemansoren

Badend in het gekleurde licht

De blik omlaag gericht

Zonde

Wat doen we hier?

Niets

Da’s de bedoeling

De geur van alles komt goed, niets wat er verder toe doet

Ferm geworteld stijgt alles op vanonder de kleding

Dit is waar je wast en altijd bent

Dit is waar je tranen met rivieren delen kunt zwijgen of spreken in tongen uit de mond op mond

Amen

Dit is waar

Je wist, wast, bent

Dit is mijn lichaam,

Beamen

Samen: grote namen op posters voor ramen

Hij speelt vanavond niet

Wast zich in onschuld van zijn eigen, geniet

Luister maar, je hoort zijn wangen breken