Near d(e)ad experience

There once was

Then there wasn't

  Lezing over verkiezingen en literatuur

Bedenktijd

 

In dit koninkrijk woont loopvolk en koninklijk

Dames en paarden

op deze banen heerst het zwart met wit geblokt

het is de hand van god, rustend op de klok.

Hij en de duivel schaken en ik ben geen partij

Wanneer ik dan vertrek is het dat ik stop

de waarheid ligt in het midden dus op het bord vind je mij

omringd door houten silhouetten op een rij

 

Alles is grijs voor mij want ik zie zwart en wit tegelijk

Ik hink op twee gedachten te midden van de vlakken

Ik zie geen bomen door al het bos er is alleen maar hij

En ik zoek naar de toren als het richtpunt van mijn reis

 

Rome is niet op een dag gebouwd maar er zijn te veel wegen die naar rome leiden

Is Noach al dronken? is michelangelo het licht nog

van het donker aan het scheiden?

Onderweg zijn is zo vertrouwd

 

Dit is mijn bedenktijd. Ik luister naar god en de duivel allebei

Terwijl ze spelen om mij hier op dit zwart wit koninkrijk

Ik ben,

in de greep van 2 handen die vechten om één

uit been,

ik ben gehouwen,

stuk maar geen partij

 

er zijn te veel wegen die naar rome leiden,

Wie a zegt moet naar b maar er is steeds iemand aan zet.

En er is nog geen kleur bekend dus blijf ik onderweg

Terwijl ik reis in het grijs van de tweestrijd

Stopt de tijd als ik bij patronaat en veldkapel binnenschrijd

Brand een kaars voor wat wijsheid, voor hubertus, voor bonifatius

de patronen van de nijverheid,

is het het doel of de reis.

Ik zoek de toren, de spits afgebeten

of waarop het drijft, de kern van het dorp,

in dit veld van zwart en grijs. God

en de duivel schaken met mij en er is alleen maar tijd    

Want zwart en wit zijn kleuren geen van beide

 

Mijn handen op de klok verzet ik de tijd

Ik ontsteek de vlam bij nacht en ontij

als de weg naar rome leidt is er geen strijd

Ik ben de torenwachter; koning te rijk

Meester in mat grijs

De landmeter

 

Mijn oor tegen de ruit
Een oog turend door het glas
Ik let op elk geluid
Beweegt er wat?
Ademloos tel ik tot 10

Ze zijn kapot
Daar reken ik op
Hoor t kraken!
‘T schiet niet op

De teller is gestopt
Ik ben meters aan het maken
Weg is niet gezien

brak

 

De gynacoloog zag er tegen op.
Barend zag er geen gat meer in
legde dus het bijltje erbij neer
zijn vrouw waarschuwde: 'o, wee als je ermee kapt'
maar Barend zat in de put
Soort van, van de regen in de drup
Dagelijks voelde hij nattigheid
Die zelfs na-echoot in de vrije tijd
Barend 'lost the wee', grapte hij
Daarom toog hij maar naar zee
Om op grens van zoet en zout
als vanouds
Deuren te openen bij t keren van t tij

Hij ontbeet steeds als een keizer, sneed
zijn brood zoals de wind; fluitend.
Toen een schipper aan zijn deur stond en riep: 

'doe eens open, Barend' 

en hij rivier in zee zag monden

Viel de zijne open
Daarom noemen ze

water brak!

Zucht

Kon 

mijn zucht

 naar jou

 een brok 

 in jouw 

keel 

 zijn 

 En niet

 de steen 

 in mijn maag 

 die jij 

 hart 

noemt

Workshop host tijdens Zebra festival

Brandend hart

In het hart van de stad  

brandt het schreeuwende kleuren 

de sluipmoordenaar zat 

op mijn achterbank

open maar verbonden 

lik ik in mijn veilige haven brandwonden 

verga tijdelijk in witte ruis en testbeeld

tussen ezelsoren en gebroken ruggen

Hier wil ik verzuipen, schipbreuk lijden, kruipen 

met handen zand in ogen wrijven  

om te denken aan het opkomen, vallen en drijven zware tijden

het lijden en het zuipen 

Het dorpshart klopt liedjes en bezingt  

hoe niemand kleur bekent als ze verhaal komen halen

maar het is belangrijker wat je drinkt 

nu je er toch bent. 

Blijf nog wat dralen

 

Mijnwerk gedicht

Na jaren turven, stapelen
absint drinken uit de flessendop
intensief aan mijn werken,
vlag en wimpel in bergtop,
liggen de kompels onder naamloze zerken,
vloeit nu slechts de inkt
en het spreken is absent.

 

De monding is gedempt, drooggelegd. gedicht
Het vloeit niet meer.
Het spoor is leeg, de echo van de kolenkar op de rails zweeg.
De paarden in het aardedonker zijn na jaren ondergronds blind bij bovenkomst.
Slechts één hoorn van de laatste man van de fanfare klinkt in de verte.
Bij de verzegeling van deuren die nu permanent toegang versperden.

Er wordt niet meer diep gegraven, het kool is zuur, slecht ontvangen, duur; en bolt buik en wangen.
Niets meer gelift. Het is gedicht. Mijn schachten bevatten gas zoals elke hand tegen de wand voelbaar was

Barbara zwerft door mijn gangen met haar dwaallicht.
In de andere hand een kluwen van gekooide kanaries.
Het water komt kolkend golvend haar achtervolgend.
Het borrelt op, want de bron blijft geven uit zwaar te verteren, dood, verleden, leven.
Het bouwt zich op, ze moet eraan overgeven. Zo hoog dat de lippen op punt staan van begeven.

Sint Barbara drijft in zwart met ogen open; één-en-al pupil en het zwaard geheven, uit mijn schacht.

Als opgepotte inkt gespild, laat men alles varen bij het openbaren van licht aan blinde paarden.
Onder druk gedicht, waar zerken nu namen dragen. Komen elk jaar op 4 december de kompels samen om te kijken naar de kanaries en namen voor te dragen. Dan klinkt mijn stem er.

 

Mist

Hand voor de ogen

Houdt de glazen vast

Waarin ik je heb verzopen

Terwijl ik ben in wolken

Waarvan ik vallen zal

 

Condens eert gister

 

als een schip golvend

onder voorgeschoteld

kopje-onder zal

 

waarin ik in de nevel

ontwaren kan  

wat de klank van breuken is

lijd ik op het eiland in je hand 

vasthoudend aan de bank

Hand voor de ogen

Zwarte markt

Ze benam me de adem met steelse blik
maar van het gestolen hart wist ze niks
haar borst was braaf en smetteloos
Het mijne open als instrumentloze muziekdoos

Als ik verkocht en zij niet
van houden lijkt
geen sprake

Als hartendief ook heler blijkt
wordt van missen niet gesproken 
met lege kas is het lastig kopen
En hand in eigen boezem kan niet open
om te tonen wat daarin prijkt
Hand op mijn hart voor altijd.

holding hands

I can no longer play pretend
A broken man is hard to mend
We ain't lovers, were never friends
You kept leading me on
called it holding hands

Wind through my veins as all of us burns
Billowing chest as from breathless I return
There is no here
Sail in my vessel, love
Push all away
Play all my organs, love
Lead me astray
Hear no more
Until I'm here no more
Let my hands hold your breath
Over the fire that reflects within
Let us fly to the red glow
Pull the heart's strings
Breathe into me
Little nothings
Just let go of my hand

Sluimer

We dragen elkaar naar bed. Welterusten ja jij ook

Ik leef in de sneeuw op de TV die jij als wekker hebt gezet

Wakker voor de ochtendkrant

op de mat licht van tablet kop koffie die ik rook

jij steekt je vinger in het oog

beroerd

en zwart

wachtend op de sluimer

tot jij naast me waakt  

Kat in het nou

Ik heb gewacht tot ik een ons woog

Nooit mijn gram gehaald

En, toen het er niet om loog,

met gelijke munt betaald

8 levens verspild, op mijn laatste benen

De kat in het nauw geeft kopjes aan lange tenen

Maar als de muizen dansen is hij tenminste weg

dan is hij allang onderweg

Het wachten is over, dunner word ik niet

T lag er dik bovenop, dat je dat niet ziet

De waarheid in het midden en hij daar bovenop,

lopend als een malle met de wind in de kop

En ik zit er met mijn neus bovenop. ‘k zat er altijd al bovenop

8 levens verspild aan bar en stropdas

8 levens verspild aan ik dacht dat zij de ware was,

maar we hebben nog benen

dus ik neem ze

met die ene

En ik zit er met mijn neus bovenop. Ik zat er altijd al bovenop

8 levens in de benen, dus door de wol geverfd

Het klappen van zwepen is wat in de verte sterft

Het is de schijn die bedrieg,t maar het licht dat ie ziet

Zie je dat niet?

Ik neem de benen met die ene

Wind in de haren, kop in de zon

Dat ik dat niet eerder kon.

Ik was te druk al die jaren

met springen

voordat ik lopen kon.

Chalk fingers

They have come to terms,

They’ve stayed for periods

Silently reverencing their copper faced god

They stood reveling in quiet anticipation 

Waiting for words which they were told it would tell

How long must we watch the face of time

until we see the light?

How long does dawn last

measured in throbbing throats?

The last star fell

The window a chalkboard

These hands are not ours. You second that the dark erased all.

But I trace the moon in our self-made film of droplets

Wishing for rainbows so I can see gold

How long until we can appreciate the dark

And see ourselves in these stars?

My hands are cold, I’m told.

So I put them back in my pockets

If we could only hold this

Moment 

bij en raad

de rups wilde een vlindermes zijn

insecten vond hij te gewoon

en in een buik kun je er alleen onder uit

ondanks zijn pasvorm bleef hij liever schoon

zodat hij vleugels maar vooral ook armen spreidt

overgave wilde hij

niet wachten in de buik

het blad dat ie at wilde ie zijn

omsloten door een handvat aan weerszij

bladeren dat deed ie

hij at liefdesbrieven en zoete liedjes

ik mis je

gegeven op een briefje

de rups hulde zich in de woorden van gisteren

zeiden

daar waar jij was

aan zijn en hij aan die van jou

hoe lang hij wachten zou

de rups wilde een bij zijn

dan wist hij raad met zijn buikgevoel

Smeltwater

Ik zie niks

de ramen zijn vet

de ramen zijn vet van het eten aan mijn vingers

van toen ik steeds keek of ze al op het pad stond

en ik dacht dat ik de bel hoorde

’T vlees moest uit de oven

Blad voor mijn deur als ik naar buiten wil

mijn koudwatervrees aangewakkerd door sneeuw op de kozijnen

vlokken opgestapeld als vuisten die me naar binnen drijven

om te ontvouwen tot armen.

stoffen stoelen met datzelfde erop want er heeft er op geen van vier één gezeten.

Laat staan 2 of een veelvoud daarvan

De tafel gedekt met zilver, bloemen en een kaars

als het een restaurant was zou ‘gereserveerd’ op een bordje op het blad staan

t kristal ooit opgedoft als het pak aan de hanger aan de deur van de kast

roos op het revers en de schouders;

nooit gedragen, slechts gepast

voor deze avond, Een corsage

in de colbertzak die licht bevlekt

van verwelkt blad en waterlelies

want we zouden nog gaan dansen 

’t vege lijf op de bank nog starend

naar de klok die zo min beweegt

als ik

ik had een maaltijd gemaakt en de wekker gezet

voor het geluid van haar vinger op de deurbel  

dat me nooit heeft gewekt

het is slechts de leiding die tikt, de waakvlam is uit

water dat van het plafond druipt

als ik

als ik had geweten dat ik zo lang ademloos zou wachten

diner voor 2

Het is inmiddels vlak voor achten..

Ik zie niks

harde waarheid

Spreken is zilver
zwijgen is goud
Het is de waarheid
Gestaafd

Hard en koud
Uit de doeken gedaan
Open baar
Op straat
Hij heeft de mond vol
Kiezen
of
Verzilveren?

picket

There’s a heart on a picket
Swaying like a pierced balloon
Stuck on the nail you thought
you painted over

Knock on
Would?