Pijnboompitten

Er is een gepijnigd man
Die niet slapen, slechts kraken kan
takken wiegend aan zijn hersenstam
krassen beelden in het glas van zijn hersenpan

als zijn oren de naalden kussen
Zou hij willen dat hij zagen kon
t bos niet horen kon,
dat de ruis hem deed sussen
T in de fik steken en nooit blussen
Zou hij willen waar wouden stond
niet voor t blok gezet maar vallend als
Hoofdloos man of stam geveld
Ontdaan van vel
om appels die te schillen
Naalden vallen in t stille
Maar de opgezette bomen dragen nog
En hun vruchten dragen zaden vol prangende vragen
T is daarom dat hij nooit slapen
Maar alleen pitten kan

De hare verliezen

Hij kwam om te vergeten. Het is even oud en bruin als het hier meest gedronken bier. Alleen de mensen die hier zitten, vergeten.
Dat is de leeftijd.
Ze vergeten naar buiten te kijken of vooruit,
Zij lopen met moeite, niet of met krukken.

Hij schuift er een naar achter en gaat zitten.
Ze herinneren alleen nog maar van wie er dood en uit elkaar. Eigenlijk hetzelfde, hoe dan ook, de dood scheidt.
Het schuim, een grote kop, dat zich langzaam omlaag laat zakken wist steeds meer.
Hij niet. Hij komt amper uit
boven het hoogpolig tapijt dat als tafelkleed wordt gebruikt.
Hij probeert zijn paaltje boven water te houden. De branding wist steeds meer.
Hij ziet het nog voor zich: waar ze stond hier in de kroeg, in de hoek, wat ze droeg.
Haar openingszinnen, de zweem van haar parfum
blijven hangen als haar vingers in de klitten in zijn haar.
Dat ze zachtjes streelde terwijl ze dansten met elkaar.
Hotel california
Hij was daar,
maar dronken, toen; zij niet misselijk.
De volgende ochtend verdwenen.
Een grote verdwijntruc; ze nam net zo snel de benen
als ze hem vleugels had gegeven.
Drinken moet je leren, vergeten blijkbaar niet.
Dat komt met de jaren.
Grijze massa tot stof
en wat verdriet.
Stelt zich voor met dure namen
De koppen die hij dagelijks ziet.
Wederkeren doet zij niet
Hij komt om te vergeten, maar hij is geheelonthouder.
Ze blijft hangen als haar vingers in zijn haren
’T is de leeftijd, of toch niet

mOcean

I sleep in river beds
With rapids for duvets
and foam pillows
under sheets of ice
Cradled by the banks

I am tied to time like tide
her deposits weigh heavily
She waves, then shells me
0f my scales that tip under the debris
I slept in river beds under sheets of ice
made up
The eyes atop
the prow look warmly down
Her hull cuts the sheets to shreds
She moved me like caked mud
Barnacles, 1000 tentacles
on treasure trove
I am her
Bow
with each recession of the surf
Or breaking of the waves I am
Wake
in her embrace
Washed like pay dirt

Pocket song

Sam sung a sad song into the microphone of his samsung phone
He wondered when she would hear him as verbatim as he did himself
Unbeknownst to him he would never speak'er
The way they did when he could call her home
The line dropped to a static
White noise was now her voice
That sang to him like a nightingale
Caged in his cell
Sam sung a sad song listening to her call

Hokjesdenker

Voor elke samenkomst kleed ik me om
Ik ben een kameleon
die goed uit de verf komt
Doch,
vandaag heb ik last van ouderdom

Ik heb staar en word kleurenblind
uitgelopen mascara als masker op het gezicht
probeer out of the box te denken zoals Mondriaan
Vakwerk is soms beperkend
Ik ben een rubicks kubus die kleur bekent
Ik beken dat ik zo zwart zie als jij bent

tempest

She has eyes like hurricanes
and with every gaze
she rustles our leafs
And as she leaves
she shakes
all out of place

She has eyes like sunflowers dried out
and she can’t stop the seeds from falling
Defaced because she sungazed
The purse of her mouth lets water out
when the levies break
she speaks not but gravitates
towards what should shoot and sprout
bloom dripped off her cheeks
copper tones on patchy sheets
She seems unfazed facing the heat
But sheds tears with her head in the clouds
Feels it’s going nowhere but round
as she tries to rest her head on beds
stuffed with shells, gunshots and flashbangs
the world scorched at her feet
She no longer gazes but faces down
Sunflower mourning

Cut from cloth

The dinner table can't take it anymore
Waiting on its own
For someone to come home
Legs broken too many times
still out of luck
Even its top is down
Under the weight of the blankets where we used to play house
folding like hands before supper

No one comes home
They all eat alone
or with strangers on or along the road
strangers still when they come home
Legs broken, on its back lying
Like a tortoise dying
or a bug or a sheep
or asleep
Assemblies of us
could never mend us
dinner was
never satisfactory
always plates full of sheets of ice
sliced thinly
prayers said with closed eyes that
remained that
as no one asked
for seconds
we chugged hard at the hands
held glasses full of hours
Dessert is sweetest
when the table is turned
to deserts and broken glasses
Can i go to my room yet.
Can i leave this house
Can i hang around
with the branches
Or among the willows to catch their leafs
like tears in my pillowcase
And use them for what we are
Down
Wound by blankets likes drapes
where we used to play house
Cut from the same cloth

sprekend

Ik streel de ezelsoren van je paginawit gezicht

Verweerd zoals je jezelf ooit deed

Tussen de lijnen is je levensverhaal gegrift

hoe je toen een blad voor de mond moest nemen

waar hun zinnen op zijn gezet
is ongewild te lezen

Kon je maar zwijgen zoals je nu moet horen

maar je spreekt boekdelen van een innerlijke oorlog

Volumes genummerd op de omslag

want het mag geen naam hebben

Gebonden in evolutieleer want niemand gelooft

In het woord
Ooit leek je sprekend, nu niet meer

Publicatie in Prins Bernhard Cultuurfonds Magazine, Nr.1 Zomer 2017

All that glitters is the bound bird

she is kept at bay windows
grimace pressed to glass
looking at those
that she never can possess

she can never board or dock in havens
save the fact
she spends time with ravens
wishing that
they were crow’s feet

bound like history books
encapsulated in their feathers
she could never gather
lessons learned like they took

 they took pride in looking at her
mocking bird as she was known
she felt for the birds
unlike them she couldn’t go

ties are invisible like family trees
that grow without water or light
nailed to the ground she remains free
afraid to take flight for fear of stage and height

mocking bird in the window sill
you are framed yet free still
why wait for the curtain
the play goes on for certain

the die is cast the shape of a weathercock
but she feels bound to roots and leaf of clover
when wind will change tides for better luck
she hopes it will blow over

no longer kept but cast to act
then she can sincerely clap
from a spire whereon she is bright
end scene at night

Blues

You draw her up
then into your drawer
With lights
to ball up together
neatly aligned
like socks
blues and whites
cotton and wools
anything that mocks 

The cleanliness of new
or just as good

Clothing becomes laundry
when dirty and used
Thrown aside without identity
Rid of all use
Hampered

You draw her up at the door
Attention, let her in
Wash away the filth and sin
Forget mud, blood, grass stains
Spin merrily, whizz until tumble remains

Let’s hang out
Drop me a line
Then side by side
Neatly aligned
I got your back and you got mine
‘T was quite the ride
Three sheets to the wind
Then hung out to dry

The cleanliness of new
or just as good
has left us smooth
like how’d you do
let’s convert and converse
lie in my closet or chest
of drawers
I’ll tell you mine to blues in a verse
For fun while we rest